മഞ്ചാടി മരത്തിന്റെ നിഴൽ

നിങ്ങൾക്കെന്നെ എന്തും വിളിക്കാനുള്ള  സ്വാതന്ത്ര്യമൊന്നും ഞാൻ തന്നിട്ടില്ല.  എനിക്കെന്റെ  വ്യക്തിത്വത്തോടും ഹൃദയത്തോടുമുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ അളവുകോൽ എത്രയെന്നു എണ്ണിത്തിട്ടപ്പെടുത്താൻ  ഈ ഭൂമിയിൽ ആരെയും ഞാൻ അനുവദിച്ചിട്ടുമില്ല. പറയാമോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ പറയാമെന്നു പറഞ്ഞു. അത്ര തന്നെ. പറയണം എന്നു തോന്നി, അതിനപ്പുറവും ഇപ്പുറവും ഇല്ല.  കേൾക്കുമ്പോൾ അഹങ്കാരി എന്ന് തോന്നിയേക്കാം. അതു നിങ്ങളെന്നെ മനസ്സിലാക്കിയതിന്റെ പാകപ്പിഴകളാണ്.
അല്ലെങ്കിലും ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ ഒരാളുടെ കുറവുകളെയും ഇത്തിരി കൂടുതലുകളെയും തിരയാനല്ലേ നിങ്ങൾക്കു വ്യഗ്രത?  അതിനുമപ്പുറം ചിലകാര്യങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നു മനസ്സിലാക്കി വരുമ്പോഴേക്കും 'അയ്യോ' എന്നൊച്ചവെയ്ക്കാൻ മാത്രമേ നിങ്ങൾക്കൊക്കെ കഴിയൂ.

        എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെയൊക്കെ  അർത്ഥം പറയാൻ നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെയാണു കഴിയുക? എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ, അതെന്റെ മാത്രമാണ്. മറ്റെല്ലാം ആരുടെയെങ്കിലും  ഔദാര്യമോ സ്നേഹമോ ആണെന്ന് പറഞ്ഞാലും ഞാൻ സമ്മതിച്ചു തന്നേനെ. ഇതിപ്പോൾ ആകെക്കൂടി കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു നോക്കിയാൽ ഈ സ്വപ്നങ്ങൾ മാത്രമേ എന്റെ കൂടെ ഉള്ളൂ എന്നൊരു യാഥാർത്ഥ്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ട്. ഇവ മാത്രമേ എന്റേത് ആയിട്ടുള്ളൂ. പിന്നെങ്ങനെ നിങ്ങളതു തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കുമ്പോൾ ഞാനത് സമ്മതിച്ചു തരും? പുഴു പൂമ്പാറ്റയാകുന്നു. അതിന്റെ ജീവിതചക്രം ആരംഭിക്കുന്നതും അവസാനിക്കുന്നതും  കണ്ണും കൈയും ഉരുട്ടി പണ്ട് ഒന്നാം ക്ലാസിൽ വെച്ച് സിജിട്ടീച്ചർ പറഞ്ഞുതന്നപ്പോഴൊന്നും അതിനൊരു 'പ്രാക്ടിക്കൽ' വശമുണ്ടെന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നതേയില്ല. അല്ലെങ്കിലും ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയാൽപ്പിന്നെ സമാന്തര രേഖകൾ എല്ലാം വക്രങ്ങളാകുമല്ലോ.